Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Μπαράζ κλοπών στη Λήμνο


Στη Λήμνο την τελευταία χρονική περίοδο παρουσιάζεται μια αύξηση των κλοπών.
Το νησί μέχρι πρόσφατα ήταν ένα από τα πιο ήσυχα μέρη της Ελλάδας. Τελευταία όμως στη Λήμνο παρουσιάζεται αύξηση της παραβατικότητας και των κλοπών, που κάνει τους Λημνιούς να ανησυχούν και να ζουν μες το φόβο.
Λόγω της οικονομικής κρίσης και της γενικότερης αβεβαιότητας οι πιο πολλοί Λημνιοί εκταμίευσαν από τις τράπεζες μεγάλο μέρος των αποταμιεύσεων των και το κρατούν στα σπίτια τους.
Η οικονομική κρίση από τη μια και από την άλλη οι «φωλιές» στα σπίτια, άνοιξαν το δρόμο στα  «τρωκτικά».
Καθημερινά είναι πλέον τα κρούσματα κλοπών που σημειώνονται στο νησί ακόμα και μέρα μεσημέρι.
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2011 είχαν συλληφθεί στη Λήμνο δυο νεαροί οι οποίοι είχαν διαρρήξει μια σειρά από  ξωκλήσια και ναούς της Λήμνου[1].
Είχαν συλληφθεί όταν είχαν επιχειρήσει να διαρρήξουν τον κεντρικό ναό του χωριού Καλλιθέα[2].
Οι ληστές ήταν δυο νεαρά άτομα ηλικίας 19 και 22 χρόνων που ομολόγησαν πέντε κλοπές και άλλες δύο απόπειρες κλοπής σε εκκλησίες σε διάφορες περιοχές της Λήμνου. Η συνολική λεία δεν ξεπερνούσε τα 40 ευρώ[3].
Στον εισαγγελέα οι νεαροί υποστήριξαν ότι είναι άνεργοι και ότι έφτασαν στην παρανομία επειδή δεν είχαν να φάνε.
Ο 22χρονος μάλιστα είχε πρόσφατα απολυθεί από το στρατό.
Ένα άλλο περιστατικό που συνέβη στη Λήμνο έγινε παραμονή των Χριστουγέννων. Άγνωστοι δράστες είχαν τότε αφαιρέσει από οικία στο χωριό «Παλαιό Πεδινό» το ποσό των 10.000 ευρώ καθώς και κοσμήματα.
Οι δράστες είχαν παραβιάσει ένα παράθυρο της οικίας έτσι είχαν εισχωρήσει στην οικία.
Πριν από λίγες μέρες σημειώθηκε πάλι ένα μπαράζ από κλοπές τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική Λήμνο. Στο Μούδρο, στον Αυλώνα, στη Μύρινα αλλά και στο Κέρος.
Μόλις χθες, 30 Ιανουαρίου του 2012 καταγγέλθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα της Μύρινας ακόμα μια κλοπή.
Στην περιοχή του Αυλώνα άγνωστοι μπήκαν σε μια οικία παραβιάζοντας ένα παράθυρο και αφαίρεσαν αντί για χρήματα, 2 κυνηγετικά όπλα.
Αποτέλεσμα να μεγαλώνει ο φόβος στους κατοίκους ιδιαίτερα στα ηλικιωμένα άτομα που φοβούνται κυρίως για την ίδια τη ζωή τους.
Δυστυχώς οι κλοπές είναι συνοδοιπόροι των περιόδων κρίσεων και ανέχειας.
Μάρτυρες  όλων αυτών τα κάγκελα και τα μάνταλα που υπάρχουν στα παλαιότερα σπίτια του νησιού.
Τα παλαιότερα χρόνια σε όλα σχεδόν σπίτια, ιδιαίτερα στα παράθυρα που υπήρχαν στα ισόγεια δώματα, υπήρχαν πάντα εντοιχισμένα μασίφ κάγκελα για να προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία του οικοδεσπότη. Ενώ την κεντρική θύρα αμπάρωναν με δυο μεγάλες μεταλλικές βέργες.
Δυστυχώς σήμερα καθώς τα πράγματα θα συνεχίσουν να χειροτερεύουν ακόμη, θα πρέπει να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να προστατεύουμε όσο μπορούμε τους ηλικιωμένους και όσους έχουν ανάγκη.
Ταυτόχρονα να μάθουμε να  βοηθάμε το διπλανό, το συγχωριανό, το γείτονα μας που μπορεί να έχει ανάγκη και να μην φτάσουμε στο σημείο να θρηνήσουμε θύματα για μια χούφτα κέρματα.
Ευαγγελία Χ.Λιάπη


[1] Κατά το χρονικό διάστημα από  15-12-2011 μέχρι και 28-12-2011, είχαν διαρρήξει διάφορα ξωκλήσια κι εκκλησίες σε διάφορες περιοχές της Λήμνου. 
[2] Οι ληστές είχαν πανικοβληθεί όταν κατάλαβαν ότι έγιναν αντιληπτοί από τους κατοίκους του χωριού και είχαν εγκαταλείψει το μηχανάκι  τους. Από το μηχανάκι οι αστυνομικοί οδηγηθήκαν στους δράστες και τους συνέλαβαν..
[3] Αναλυτικότερα, στις 15/12/2011 είχαν διαρρήξει τον Ι.Ν των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Πορτιανού με λεία το ποσό των 10 ευρώ. Την επόμενη ημέρα είχαν διαρρήξει τον Ι.Ν. της Αγίας Παρασκευής στο Θάνος , κλέβοντας το ποσό των 10 ευρώ και στις 18/12/2011 πήραν άλλα 10 ευρώ σε κέρματα από την εκκλησία του Αγίου Παχουμίου στο Καρπάσι .Η συνολική λεία δεν ξεπερνούσε τα 35 με 40 ευρώ.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Giovanni d’Athanasi, ο Λημνιός αιγυπτιολόγος


Ο Giovanni d’Athanasi[1] ,δηλαδή ο Ιωάννης του Αθανασίου ή απλώς Γιάννης γεννήθηκε στο Κάστρο της Λήμνου το 1798.
Όταν ο Γιάννης έγινε 10 χρονών, ζήτησε από την μητέρα του, να τον στείλει στην Αίγυπτο, στον πατέρα του[2].
Με τον πατέρα του έμεινε σχεδόν ένα χρόνο στο Κάιρο και στη συνέχεια πήγε στην Αλεξάνδρεια για να σπουδάσει[3]
Στην Αλεξάνδρεια έμαθε να μιλά αγγλικά κι αραβικά. Δυο χρόνια αργότερα ήρθαν στην Αίγυπτο η μητέρα του μαζί με τα αδέλφια του.
Η οικογένεια για πρώτη φορά καλείται να ζήσει ενωμένη. Έμεινε μαζί με την οικογένεια του μέχρι το έτος 1813.
Στις αρχές Μαρτίου του 1813, ο Γιάννης σε ηλικία μόλις 15 ετών εισέρχεται στην υπηρεσία του συνταγματάρχη Ε. Missett[4] και θα παραμείνει μέχρι το 1815.
Αργότερα ο Γιάννης έγινε γραμματέας του Henry Salt,του Άγγλου Πρόξενου.
Τη περίοδο αυτή, οι ξένες πρεσβείες στην Αίγυπτο αναζητούσαν μανιωδώς αρχαιότητες, έκαναν λαθρανασκαφές και τα ευρήματα, τα προωθούσαν στις χώρες τους, για να στολίσουν τα μουσεία τους.
Οι κύριοι αντίπαλοι ήταν οι Άγγλοι, με τον Ηenry Salt και οι Γάλλοι, με τον πρόξενο Benedetto Drovetti[5] .
Ο Ηenry Salt συνεργαζόταν με έναν  Ιταλό μηχανικό και μεγάλο τυχοδιώκτη τον Giovanni Battista Belzoni[6] του οποίου ο Γιάννης θα γίνει βοηθός για ένα διάστημα. 
Όταν οι σχέσεις των Salt και Belzoni διαταράχτηκαν,ο Γιάννης ανέλαβε επίσημα τις ανασκαφές στην «Κοιλάδα των Βασιλέων».
Από το 1818-1827, ο Giovanni d’Athanasi διεξήγαγε ανασκαφές για λογαριασμό του Salt.
Σε μικρό χρονικό διάστημα, ο Γιάννης εξελίχτηκε σε ειδήμονα αιγυπτιολόγο και σχεδόν όλοι οι περιηγητές που περνούν εκείνα τα χρόνια από την Αίγυπτο, τον αναφέρουν, άλλοτε ως «Yanni» κι άλλοτε ως «Iani».
Οι περιηγητές, που τα χρόνια εκείνα πέρασαν από την Αίγυπτο σχεδόν όλοι συνάντησαν το Γιάννη και ζήτησαν τη βοήθεια του.
Στα 1836 ο Γιάννης ύστερα από παρενέσεις των Άγγλων φίλων του, θα εκδόσει το μοναδικό του βιβλίο στα αγγλικά, στο Λονδίνο, το Μάρτιο του 1836.
Τίτλος: A Brief Account of the Researches and Discoveries in Upper Egypt, made under the direction of Henry Salt Esq.,by Giovanni D’Athanasi  to which is added a detailed Catalogue of Mr. Salt’s collection of Egyptian Antiquities illustrated with twelve Engravings of some of the most interesting objects, and an Enumeration of those Articles purchased for the British Museum, John Hearne, London, 1836.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κυρίως τα αυτοβιογραφικά στοιχεία του βιβλίου.
Κατά τα  άλλα ο Γιάννης είναι διστακτικός, επιφυλακτικός κι απρόθυμος στο να αποκαλύψει όλα όσα έζησε στην Αίγυπτο αλλά κι όλα όσα έμαθε από τις ανασκαφές.
Φυλάει καλά τα μυστικά των ανασκαφών για τον εαυτό του. Ίσως ο λόγος να είναι αυτός που ο ίδιος αναφέρει στην εισαγωγή[7] του βιβλίου.
O Γιάννης στην Αίγυπτο έμενε σε ένα σπίτι 700 τετραγωνικών, που είχε χτίσει πάνω από το τάφο 52 (του Νάκχτ) στο χωριό Κούρνα (Qurna ή Gurna), στο Λούξορ, στη Κοιλάδα των Βασιλέων.
Ο Γ.Φλωμπέρ αναφέρει σε επιστολή του, ότι στα 1850,στο Λούξορ συνάντησε ένα Λημνιό ηλικιωμένο αρχαιοπώλη. Ο Λημνιός αρχαιοπώλης φυσικά δεν ήταν άλλος από το Γιάννη.
Αναφέρει  χαρακτηριστικά ο Γ.Φλωμπέρ: «Υπάρχει στην είσοδο της Κοιλάδας των Βασιλέων, πάνω απ’ το Ραμσείο, ένας γέρος Έλληνας που ασχολείται με το εμπόριο των αρχαιοτήτων. Ζει εκεί σ’ ένα πύργο καταμεσίς του βουνού, σ’ ένα σπίτι γεμάτο μούμιες, ολομόναχος, μακρυά από τους ανθρώπους…Φορούσε άσπρο σαρίκι, πουκαμίσα άσπρη σαν τους Νούβιους και κρατούσε ομπρέλλα και άσπρο μπαμπακερό ύφασμα».
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γιάννης ασχολήθηκε κυρίως με την εμπορία έργων Τέχνης.
Πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 1854  σε μια πανσιόν του Λονδίνου.
Ο Giovanni dAthanasi είναι ένας επιφανής Λημνιός. Ένας Λημνιός που σε τρυφερή ηλικία, εγκατέλειψε το νησί του, για να πάει στην Αίγυπτο και να εξελιχθεί σε έναν από τους πρώτους και μεγαλύτερους αρχαιολόγους, αιγυπτιολόγους κι ανασκαφείς της Kοιλάδας των Βασιλέων καθώς κι σε έναν εξαίρετο συλλέκτη πολύτιμων έργων τέχνης.
Ευαγγελία Χ.Λιάπη 



[1] Επειδή τον πατέρα του τον έλεγαν Θανάση, οι Ιταλοί να τον αποκαλούσαν «Giovanni DAthanasi» δηλαδή ο Γιάννης του Θανάση.Θα μπορούσε όμως να είναι και «Il giovane di Athanasi δηλαδή ο νεαρός του Αθανασίου».Στο κείμενο χρησιμοποιούμε το όνομα «Γιάννη».
[2] Ο πατέρας του ζούσε και δραστηριοποιούνταν στην Αίγυπτο, στο Κάιρο.¨Ηταν έμπορος.
[3] Ο ίδιος στο βιβλίο του αναφέρει ότι στο σχολείο δεν έμαθε και πολλά πράγματα.
[4] Ο Ε. Missett .ήταν γενικός πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας.
[5] Ο πρόξενος της Γαλλίας Benedetto Drovetti ήταν Ιταλός.Γεννήθηκε στη Barbania, περιοχή του Τορίνο στις 4 Ιανουαρίου 1776 και πέθανε στο Τορίνο στις 9 Μαρτίου του 1852.Στην Αίγυπτο πήγε ως αξιωματικός του Ναπολέοντα. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα, το 1802, έγινε πρόξενος της Γαλλίας στην Αλεξάνδρεια. Η φιλία του με τον Μωχάμετ Αλι τον ευνόησε στις ανασκαφές στην Αίγυπτο. Έτσι συνέλεξε ένα τεράστιο αριθμό αντικείμενων(5.268 αντικείμενα).Στα αντικείμενα συγκαταλέγονται 100 αγάλματα,170 πάπυροι, επιγραφές, σαρκοφάγους, μούμιες, χρηστικά καθημερινά  αντικείμενα. Όλα αυτά τα μετέφερε στην Ευρώπη και τα πούλησε στα 1824,στον βασιλιά Carlo Felice της Σαβοίας. Ο βασιλιάς Carlo Felice της Σαβοίας τα έκθεσε στο Τορίνο,στην Ακαδημία των Επιστημών, σε ένα υπέροχο κτίριο του 17ου αιώνα σε σχέδια του Guarino Guarini. Αρχικά το κτίριο  είχε σχεδιαστεί για να γίνει σχολείο των Ιησουιτών.
[6] Giovanni Battista Belzoni γεννήθηκε στη Πάδοβα το 1778 και πέθανε το 1823 στην Αφρική .Ήταν πολύ ψηλός, ξεπερνούσε τα 2 μέτρα σε ύψος. Κάποια στιγμή πήγε στη Αγγλία και εργαζόταν στο τσίρκο. Παντρεύτηκε με μια Αγγλίδα.Στην συνέχεια βρέθηκε στην Αίγυπτο για να πουλήσει ένα αρδευτικό σύστημα που είχε σχεδιάσει στο Μωχάμετ Άλι αλλά δεν τα κατάφερε.
Η σύζυγος του γνώριζε τον Henry Salt  κι έτσι ο Belzoni συνεργάστηκε με το Henry Salt για ένα διάστημα. Αρχικά  μετέφερε ένα  κολοσσιαίο άγαλμα στην Αγγλία και στη συνέχεια ο  Belzoni ανέλαβε τις ανασκαφές του Salt.Ο Giovanni Battista Belzoni είναι ο πρώτος «αρχαιολόγος» που κατάφερε να εισχωρήσει μέσα σε πυραμίδα.
[7] I would in the first mention, that my Journal was originally written by me in the Greek Language…(=το πρώτο μέλημα ήταν να το γράψω στα Ελληνικά..).Προφανώς τα μυστικά των ανασκαφών, να τα κράτησε για κάποιο άλλο βιβλίο το οποίο ήθελε να γράψει στην ελληνική γλώσσα.









Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Το έθιμο της «Αποσορτής» στη Νέα Υόρκη


Η Παλλημνιακή Αδελφότητα Αμερικής «Ήφαιστος»  είναι ένας από τους μακροβιότερους και πιο δραστήριους ελληνικούς συλλόγους που δραστηριοποιείται στην Νέα Υόρκη, εδώ κι εκατόν έξι χρόνια.
Την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012, οι Λημνιοί της Νέας Υόρκης γιόρτασαν στο ιδιόκτητο «λημνιακό σπίτι» στην Αστόρια, τη γιορτή της «Αποσορτής».
Το πατροπαράδοτο  λημνιακό έθιμο τιμήθηκε για εντεκάτη συνεχή χρονιά από τους Λημνιούς της Νέας Υόρκης.
Αποσορτή ονομάζεται ένα μέρος του χοίρου, το μπροστινό από την  κοιλιά, το οποίο μετά την σφαγή οι γυναίκες το έπαιρναν και το βράδυ μαζευόταν παρέες και το τηγάνιζαν ή το μαγείρευαν με λάχανα.
Από την ονομασία του κρέατος αποσορτή ονομάστηκαν κι  οι συνάξεις, αποσορτές. « Εις την Λήμνον χορεύουν το βράδυ την αποσουρτή, βγάζουν το μπροστινό μέρος της κοιλιάς του χοίρου και το μαγειρεύουν με λάχανα, μαζεύονται συγγενικαί και φιλικαί οικογένειαι και διασκεδάζουν».(Γ.Μέγας,1943)
Στη Νέα Υόρκη σήμερα ζουν γύρω στις 450 λημνιακές οικογένειες.
Οι κυρίες και δεσποινίδες του γυναικείου συλλόγου «Μαρούλα» ετοίμασαν τα εδέσματα ενώ οι  Λημνιοί της Νέας Υόρκης έστησαν τις σούβλες και έψησαν τα γουρουνόπουλα.
Επόμενη συνάντηση του συλλόγου στο λημνιακό σπίτι της Αστόριας ορίστηκε η 29 Ιανουαρίου 2012 κατά την οποία ο σύλλογος θα κόψει τη βασιλόπιτα.
Ενώ η ετήσια χοροεσπερίδα του συλλόγου που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Μαρτίου 2012 στο «Terrace on the Park».
Φέτος θα τιμηθούν από το σύλλογο «Ήφαιστο» το ζεύγος Ιωάννη και Ελένης Ψαρρά, η οποία κατάγεται από τη Λήμνο καθώς κι η κ. Ζωή Κουτσουπάκη.
Στόχος του νέου προέδρου της Παλλημνιακής Αδελφότητας «Ήφαιστος» Δημήτρης Βεκιαρέλλη,[1] είναι «να φέρουμε σιγά σιγά μέσα στο σύλλογο και τους νέους» και κυρίως «θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το καλύτερο για το σύλλογο[2]».
Ευαγγελία Χ.Λιάπη


[1] Ο Δημήτριος Βεκιαρέλλης εκλέχτηκε πρόεδρος της παλλημνιακής αδελφότητας «Ήφαιστος» στις 9 Δεκεμβρίου 2011.
 [2] Δήλωσε ο νέος πρόεδρος Δημήτριος Βεκιαρέλλης στην  ειδησιογραφική εβδομαδιαία εφημερίδα «Greek News».

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Έθιμα των Φώτων και κάλαντα της Λήμνου


«Εις την Πλάκα της Λήμνου τ’Αλόφωτα[1] οι γυναίκες παίρνουν τις εικόνες από το σπίτι και πάνε στην εκκλησιά και μετά πάνε στη θάλασσα.
Και όταν ρίξη ο παπάς το Σταυρό, κολυμπούν οι άνθρωποι να τον πιάσουν και αναμεταξύ οι γυναίκες, όσο να πιάσουν το Σταυρό από τη θάλασσα, παίρνουν με μια κρατούνα(νεροκολόκυθο)νερό από 40 κύματα και έπειτα βουτούν βαμβάκι μέσα στο νερό και πλένουν τις εικόνες δε λαλάνε(άλαλο νερό).
Ύστερα το νερό εκείνο το πηγαίνουν στην εκκλησία και το χύνουν σε μέρος που δε πατιέται 
Παίρνουμ’ αγιασμό απ’ την αγκλησά(=εκκλησία) του Φωτός, την πρώτη μέρα,(όχ’ ανήμερα) και κάνουμ’ μαργαρίτες. 
Ζ’μώνουμ’ ζ’μάρι με νερό και με τον αγιασμό κ’έπειτα τ’ ανελούμε καλά πυρώνουμ’ το πλακί (πέτρα) και το βάζουμ’ στην πυρουστιά και φωτιά πολλή αποκάτ’ και χύνουμ’ με το κουτάλ’ αργιά αργιά και γίνουνται τρυπίτσες. Και λέμε στα παιδιά, ότι έρχονται Καλλ’καντζάρ’ και τις τρυπούν.
Τα Φώτα, την παραμονή, μόλις βασιλέψ’ ο ήλιος, γίνονται παρέες και δυο απ’ αυτούς φορούν μουτσούνες. Είναι ντυμέν’, βάζουν κάτ’ τσόλια ,και παν απ΄΄ο σπίτ’ σε σπίτ’ και φοβερίζουν τα παιδιά.
Έχουν και κ’δούνια, τρέχουν και βροντούν τα κ’δούνια (τα badaτζούδκα τα λέμε, badaτζος = καλλικάντζαρος).Άμα ακούσουν τα παιδιά, κρυβγιένται κι αυτοί ρωτούν: Κλαίν’ τα παιδιά.
Χτυπούν και το ραβδί χάμω και στην πόρτα. Τις δίνουμ’ μαρμαρίτες, κρασί, μούστο, κρέας χοιρινό. Τους λέμε και Καλλ’κατζάρ’». (Γ.Μέγας,1945)
Για να φύγουν τα καλλιτζαράκια συνήθιζαν να λένε:

«Φεύγετε και φεύγουμε
Να ο παπάς με το σταυρό
Κι η παπαδιά με το δαυλό».
 
Τα λημνιακά κάλαντα των Φώτων

«Εδώ μας στείλαν κι ήρθαμε
σε τούτα τα παλάτια
τα δίπατα, τα τρίπατα, τα μαρμαροχτισμένα.
Τρεις άρχοντες τα χτίζανε κι τρεις αντρειωμένοι
Από  μέσα με μάλαμα κι απ’ όξω με τ’ ασήμι,
κι’ απ’όξω απ’την πόρτα του αγιόκλημα ανθίζει.
Κάνει σταφύλια ροζακιά και το κρασί μοσχάτο.

Είπαμε για το σπίτι σας
Ας πούμε για του αφέντη.
Σένα σε πρέπ’ αφέντη μου
Καρέκλα καρυδένια
Για ν’ακουμπά η μέση σου
Η μαργαριταρένια.

Είπαμε για τον αφέντη σας
Ας πούμε για την κυρά σας.

Σήκω κυρά μου κι άλλαξε να πας ταχιά στα Φώτα
Στα Φώτα στα φωτίσματα
Και στου Θεού το λόγο.

Είπαμε και για την κυρά ας πούμε για τα παιδιά σας

Κυρά μου τα παιδάκια[2] σου
Λούζετα, χτένιζε τα
Και στέλνε τα στο δάσκαλο
Γράμματα να μαθαίνουν.

Προξενητάδες[3] έρχονται
Προξενητάδες φεύγουν
ρωτάνε και ξαναρωτούν
Ποια είναι αυτή η κόρη
Πούχει τα μάτια σαν ελιές
Τα φρύδια σαν αβδέλες
Και είναι η ομορφότερη απ’ όλες τις κοπέλες

Κι αν έχεις παιδιά στην ξενιτειά
Καλές ειδήσεις να’χεις.
Με το καλό να τα δεχτείς
Και να τα σφιχταγκαλιάσεις.
Σε σένα πρέπει νιο παιδί[4]
Χιλιόχρυσο ζωνάρι
Κι ένα καλό μοτοσακό
Να βγαίνεις στο σεργιάνι.

Σένα σε πρέπει αφέντη[5] μου
Χίλια χρόνια να ζήσεις
Στον άγιο τάφο του Χριστού να πας να προσκυνήσεις.

Να πούμ’ και για τον Κιαχαγιά κανέ καλό τραγούδι
Μπρε Κιαχαγιά, μπρε κιαχαγιά, μπρε πρωτοζευγολάτη
Σπέρνεις το σπόρο, το σπυρί το ένα χίλια πινάκια
και κείνο σου το φάγανε περδίκια και λαγούδια
Παίρνεις το τουφεκάκι σου να πας να τα σκοτώσεις,
Ούτε περδίδια σκότωσες ούτε λαγούδια πιάσες
μόν’ θέρισες κι αλώνισες όλα τ’ αποφαγούδια
Την ώρα που δερμόνιζες να ο Χριστός κατέβει
στάθηκε και το βλόγησε με το δεξί του χέρι
Με το δεξί με το ζερβί με το αριστερό του
Κάνει τις τάλιες εκατό, τα πινάκια δέκα χιλιάδες
Εκεί που εσταμάτησε χρυσό δεντρί φυτρώνει
κι’ εκεί που παραπάτησε φυτρών’ κυπαρισσάκι
Είπαμε για τον Κιαχαγιά ο Θος να τον φυλάγει
ο Θος να τον πολυχρονά και να τον στερεώνει.


Σήκω κυρά μου κι άνοιξε την πόρτα[6] την καρένια
κι έχω δυο λόγια να σου πω κι εκείνα ζαχαρένια
τα φέρανε απ’ τη Ζαχαριά κι είναι ζαχαρωμένα
Από το μαύρο γούρτζελο κανένα κομματάκι
κι’ από το άσπρο πρόβατο κανέ ξηρό τυράκι
Και από την άσπρη κότα σας κανένα αυγουλάκι.

Κι’ ακόμα δεν το ήβρηκες το μάνταλο ν’ ανοίξεις
να μας κεράς ένα κρασί κι πάλι να σφαλίσεις
Τέλος φόρμας

Ευαγγελία Χ.Λιάπη



[1] Αλόφωτα αποκαλούσαν την ημέρα των Φώτων
[2] Αν στο σπιτικό υπάρχουν μικρά παιδάκια.
[3] Όταν υπάρχει ανύπαντρη κόρη.
[4] Για τον ανύπαντρο γιό. Το μοτοσακό προστέθηκε λίγο μετά τον πόλεμο. Αποτελούσε το άπιαστο όνειρο του κάθε νέου, η απόκτηση μιας μηχανής.
[5] Όταν πήγαιναν στο σπίτι του ιερέα του χωριού ή σε κάποιο θεοσεβούμενο. Τα παλαιότερα χρόνια το ταξίδι για να προσκυνήσεις στον Πανάγιο Τάφο ήταν όνειρο και επιθυμία κάθε πιστού.
[6] Καθώς η ώρα περνούσε κι η πόρτα ήταν ακόμα κλειστεί τραγουδούσαν για να τους ανοίξει  η οικοδέσποινα.