Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Έθιμα της Αναλήψεως


Στη Λήμνο ονόμαζαν τη γιορτή της Αναλήψεως, «Γαλατοπέφτη». 
Αυτή τη μέρα πίστευαν πως οι νεκροί, οι οποίοι είχαν ανέβει στο Επάνω Κόσμο με την Ανάσταση επέστρεφαν στο Κάτω. 
Θεωρούσαν πως τη νύχτα πριν ξημερώσει της Αναλήψεως άνοιγαν οι ουρανοί και για αυτό ξαγρυπνούσαν για να  δουν τον Ιησού να αναλήφεται.
Αν ήταν άξιοι έβλεπαν τότε ένα φως να ανεβαίνει στους ουρανούς.
Η Ανάληψη ήταν μια  σημαντική ημέρα για τους  κεχαγιάδες και τους κτηνοτρόφους της Λήμνου.
Το γάλα της ημέρας της Αναλήψεως δεν το έπηζαν, αλλά  το μοίραζαν σε φίλους και γνωστούς και όσο τους έμενε, το έκαναν ρυζόγαλο.
Για το λόγο αυτό κι επειδή η γιορτή της Αναλήψεως ήταν πάντα ημέρα Πέμπτη και επειδή μοίραζαν το γάλα την ονόμαζαν «Γαλατοπέφτη».
Θεωρούσαν πολύ καλό να μοιράσουν το γάλα την ημέρα της Αναλήψεως γιατί πίστευαν πως αν μοιράσουν το γάλα, δε θα στέρευαν τα ζωντανά τους.
Οι γυναίκες τα παλιά χρόνια συνήθιζαν την ημέρα αυτή να μαζεύουν από τους αγρούς βότανα, γιατί πίστευαν πως τα βότανα της Αναλήψεως είχαν ιδιαίτερες θεραπευτικές ιδιότητες.
Έλεγαν ακόμα, πως καλό είναι τη μέρα εκείνη να βουτήξει κανείς στη θάλασσα, γιατί η θάλασσα είναι αγιασμένη και μπορεί να θεραπευτεί από την ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε.
Σημειώνει ο Γεώργιος Α. Μέγας[1]: «τη Γαλατοπέφτ’ είναι καλό να πας να πέσης στη θάλασσα, να κάνης μπάνιο. Αν έχ’ς και καμμιά αρρώστεια, φεύγ’ άμα λάχ’».
Ακόμα μπορούσαν να πάρουν σε ένα μπουκαλάκι θαλασσινό[1] νερό από σαράντα κύματα και με αυτό  να ραντίζουν το σπίτι. Ενώ ράντιζαν το σπίτι έλεγαν: «Όπως ανελήφτηκεν ο Χριστός, έτσι να αναληφτεί από το σπίτι μας η κακογλωσσιά, η αρρώστια, το κακό μάτι και όλα τα κακά.»
Από τη θάλασσα συνήθιζαν να παίρνουν και μια μαλλιαρή[2] πέτρα, την οποία τοποθετούσαν κάτω από το κρεβάτι τους. Πίστευαν πως έτσι θα εξασφάλιζαν την ευτυχία για το σπιτικό τους.
Γενικότερα η ημέρα της Αναλήψεως ήταν μια ξεχωριστή ημέρα για τους πρωτινούς Λημνιούς και την τιμούσαν  ξεχωριστά.
Ευαγγελία Χ.Λιάπη
                                                            


[1] Αν τύχαινε και κάποιος στο σπίτι αρρώσταινε τον ράντιζαν με αυτό το νερό το οποίο και θεωρούσαν θαυματουργό.
[2] Μαλλιαρή αποκαλούσαν την πέτρα που είχε στην επιφάνεια της πρασινάδα. Την έπαιρναν από το βυθό της θάλασσας και για το καλό την τοποθετούσαν κάτω από το κρεβάτι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου