Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Το Παραχείρι



Το Παραχείρι είναι μια εύφορη περιοχή  των Καμινίων της Λήμνου.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση πήρε την ονομασία του από τις λέξεις παρά και χείρ δηλωτικό της ανεύρεσης στην περιοχή αποσπάσματος χειρός αρχαίου αγάλματος.
Πρόκειται για μια κατάφυτη και καρποφόρα περιοχή με τρεχούμενα νερά. Στην κλασσική εποχή εκεί υπήρχε  οικισμός Αθηναίων κληρούχων από τον αττικό δήμο Ερχιάς ή Ερχειάς, μια από τις διοικητικές διαιρέσεις του Κλεισθένους. Ο αττικός αυτός δήμος βρισκόταν στα βόρεια της πεδιάδας των Μεσογείων κοντά στα σημερινά Σπάτα. Ο δήμος ανήκε στην Αιγηϊδα Φυλή.
Οι κληρούχοι ήταν Αθηναίοι πολίτες που αφού πήραν ένα κλήρο στη Λήμνο διέμεναν εκεί μόνιμα διατηρώντας όμως τα πολιτικά  δικαιώματα του Αθηναίου πολίτη.
Οι κληρούχοι είχαν εγκατασταθεί  στη Λήμνο στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ.
Στο Παραχείρι λοιπόν στις αρχές του 20ου αιώνα  βρέθηκε εντυπωσιακό οικογενειακό μνημείο επιφανούς Αθηναίου κληρούχου.
Συνολικά βρέθηκαν έντεκα τάφοι οι οποίοι αποτελούσαν ένα σύμπλεγμα οικογενειακών τάφων.
Εντυπωσιακός ήταν ο μνημειώδης περίβολος του κοιμητηρίου. Στους τάφους εντοπίστηκαν αρκετά αττικά ταφικά αγγεία καθώς και μια αττική πυξίδα.
Κοντά στους τάφους βρέθηκε κι ένα  λίθινο ορόσημο υποθηκευμένου κτήματος  λόγω δανείου.
Ευαγγελία Χ.Λιάπη



Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Όταν τα βόδια έσωσαν το Κατάλακκο



Μια φορά, τα πρωτινά χρόνια σύμφωνα με την παράδοση στο Κατάλακκο της Λήμνου έπεσε θανατικό. Πέθαιναν οι άνθρωποι του χωριού, πέθαιναν όμως και τα ζωντανά τους.
Οι χωρικοί ανησύχησαν πολύ κι απευθύνθηκαν σε ένα μάγο που ζούσε σε γειτονικό χωριό ρωτώντας τον πώς να διώξουν το κακό από το χωριό τους.
Ο μάγος τους απάντησε πως οι γυναίκες του χωριού θα έπρεπε να κατασκευάσουν μονομερίτικη κλωστή. Την κλωστή όμως θα   έπρεπε να την φτιάξουν οι γυναίκες από την ανατολή του ήλιου μέχρι και τη δύση. Λίγο πριν σημάνει ο εσπερινός η κλωστή θα έπρεπε να είχε ετοιμαστεί.
Στη συνέχεια έπρεπε να ζέψουν στο ζυγό δυο μαύρα βόδια τα οποία έπρεπε να είναι αδέλφια. Τα βόδια έπρεπε να απλώσουν την μονομερίτική κλωστή περιμετρικά του χωριού ανοίγοντας αυλακιά.
Έτσι κι έπραξαν οι κάτοικοι του Κατάλακκου. Το χωριό σώθηκε από το θανατικό αλλά λίγες μέρες αργότερα τα δυο βόδια βρέθηκαν νεκρά.
Ευαγγελία Χ.Λιάπη

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Η Λήμνος και τα κατσίκια της γριάς






Μια φορά κι ενα καιρό ήταν μια γρια που είχε κάποιες κατσίκες.Οι κατσίκες της συχνά ξέφευγαν κι έμπαιναν στο αμπέλι ενός νοικοκύρη.Ο ιδιοκτήτης του αμπελιού συχνά παραπονιόταν στη γριά για τις ζημιές που του έκαναν οι κατσίκες της.
Η γριά όμως δεν τον πίστευε και ζητούσε μαρτυρίες.Να πιάσει ο νοικοκύρης τις κατσίκες ήταν δύσκολο.
Μια μέρα όμως στο χαμπλά, στο κέρατο μιας κατσίκας της γριάς μπλέχτηκε ένα κληματόφυλλο.Τότε η γριά αναγκάστηκε και πίστεψε το νοικοκύρη.Θυμωμένη όπως ήταν, καταράστηκε να γίνει θάλασσα και να χωρήσει τα κατσίκια της απ’ το αμπέλι.Έτσι κι έγινε θάλασσα.
Το αμπέλι έμεινε στη Λήμνο και τα κατσίκια της γριας στην Ίμβρο.Οι Μύθονες με τα βυθισμένα σπίτια λέγεται πως μαρτυρούν το περιστατικό.[1]
Ευαγγελία Χ.Λιάπη



[1] Την ιστορία αυτή αφηγήθηκαν στα 1938 οι κάτοικοι της Φυσίνης στο Γεώργιο Μέγα ερμηνεύοντας του  το διαχωρισμό της Λήμνου και της Ίμβρου.